Peterschap van Vélo Afrique

Frederik Sioen draagt het peterschap van Vélo Afrique. Zijn muzikale schouders onder de projecten zorgen voor de nodige publiciteit. Vanuit Vélo Afrique willen we Sioen nog eens hartelijk bedanken voor zijn steun!

Muzikale duizendpoot

Frederik Sioen werd geboren op 14 juli 1979 in Gent. Geboren, getogen in Gent en vandaag nog steeds een Gentenaar in hart en nieren. We kennen Frederik onder zijn artietsennaam Sioen als een Vlaamse singer-songwriter. Muziek kreeg hij met de paplepel ingelepeld. Hij volgt notenleer, speelt dwarsfluit, verdiept zich in Flamenco- en Afrikaanse percussie. Op z'n zestiende wordt hij lid van een Gentse rockgroep als zanger. Sioen schrijft zelf nummers, eerst op gitaar, later op piano.

De grote doorbraak komt er in 2004 met Sioen says Boom en Summertime 2004. Hij treed op Rock Wechter, De Gentse Feesten, Markrock Leuven, Dranouter en Lokerse Feesten. Hij wordt geprezen voor zijn sterke live-reputatie. In 2005 mag Sioen een ZAMU-award voor Beste Nieuwkomer in ontvangst nemen... Frederik timmert verder aan zijn muzikale carriëre en raakt ook buiten de Belgische grenzen bekend.

Met Sioen en Soweto op uitnodiging van Oxfam zet Frederik in november 2017 een samenwerking op met plaatselijke muzikanten in Zuid-Afrika. Het resultaat is een heuse plaat Calling up Soweto, opgenomen in de legendarische studio's waar ook de plaat Graceland van Paul Simon werd opgenomen.

Frederik Sioen Vélo Afrique

Frederik Sioen Vélo Afrique

Geëngageerde (sportieve) wereldburger

Frederik heeft een brede horizon én het hart op de juiste plaats. Hij zet zich in voor verschillende goede doelen waaronder Vélo Afrique. Na zijn deelname aan de editie in Kameroen in oktober 2017 schrijf hij deze prachtige column...

 

We fietsen in Kameroen...

We fietsen in Kameroen. Over rode en soms zwarte wegen. Door ongerepte natuur van oneindig veel tinten groen. Langs indrukwekkende bomen, sierlijke palmen, weelderige plantages, geurende bloemen, kleurrijke vlinders, musicerende vogels. Over glooiende heuvels en rotsachtige hellingen, door dichtbegroeide jungle, over houten brugjes, langs weidse meren en een immense waterval. Over bestofte paden met vaak diepe plassen na een tropische regenbui. We hotsen over de stenen. We hijsen ons over een col. We klutsen in de putten. In de hete zon.

Talloze dorpjes verfrissen de kilometers. Huisjes met vaak scheve muren en ingevallen daken maken plaats voor bescheiden schooltjes, een kerkje, een moskee. Kraampjes met etenswaar, sigaretten of een ticketje voor de lotto, worden cafeetjes met plastieken terrassen en lauw bier. Gezellige kleine marktjes worden zanderige voetbalpleintjes. Af en toe doemt een trotse gebouw van 'le chefferie' op, daarboven op de top. Zware vrachtwagens en auto's die wij wrakken zouden noemen, waggelen hun weg door hun roeste leven, met de claxon op repeat.

Slechts één constante bepaalt deze route. Overal komen we vriendelijke mensen tegen die ons begroeten. Kinderen die voor het eerst een blanke zien, rennen hun huizen uit. Ze krijsen, ze roepen 'Les blancs, allez les blancs!'. Ze steken hun hand uit voor een 'high five'. Struise mannen op Chinese brommers en vrouwen met manden op het hoofd strooien met 'courage' en 'merci', 'good morning' of 'bonsoir'. Nieuwsgierig gapen ze ons na. Grote ogen, een stralende glimlach, een simpele groet.

Het raakt me. Al vanaf de eerste meters op deze Afrikaanse paden. Dit is een afgelegen streek in een land met weinig mogelijkheden, dat is duidelijk. Een plek waar van evolutie amper sprake is, met weinig contact met de buitenwereld. Met weinig hoop op een andere toekomst. Mensen ontmoeten is leren. Kennis delen is weten. Dat bewees de geschiedenis van de Zijderoute tot het internet. Van in de havens tot diep in de steden. Maar hier, op deze wegen, komt amper een vreemde ziel. Een blik op de wereld komt alleen uit het kastje van een tv in een bar of via een krakende radio.

Af en toe komt hier wel een fietser voorbij. Een losgeslagen oude Belg die dapper zijn kilometers vreet. Zwetend, zwoegend. Verbeten, vloekend. Hij die schaafwonden riskeert, raast hier door het struikgewas. Hij kraakt in spleten en groeven, tast zijn limiet af, zijn hartslag gaat de hoogte in. Tot hij even niet meer kan, en op tijd uit zijn klikpedaal schiet om al dan niet te vermijden dat hij tegen de grond smakt. Maar dit exemplaar geeft niet op. Deze held gaat tot aan het gaatje. Tot aan de aankomst.

Maar vooral. Tot aan de school. Waar een podium voor hen klaar staat. Waar kinderen een lied voor hen zingen. Waar 900 leerlingen minutenlang voor hen in de handen klappen. Waar ze een toneeltje voor hen hebben voorbereid. Omdat deze fietser geld bracht. Voor een paar extra zakken cement, voor stenen voor de muren, planken voor de daken, voor een bankje in de klas, een krijtbord aan de muur, een potlood, een pen, een boekentas. Deze fietser brengt hoop. En hoop doet studeren.

Ik krijg een krop in de keel. Kippenvel. Tranen in de ogen, telkens ik er aan terugdenk. Dat moment is 'priceless'. Dat ene moment waarop je beseft dat je de wereld wél veranderen kan. Dat een individu wel een verschil kan maken, zelfs in deze wereld van gelatenheid en onverschilligheid. Reizen is relativeren. Reizen is denken. En opnieuw gaan houden van de medemens.

Daarom Vélo Afrique, klap ik voor jou minutenlang in mijn handen. Daarom Vélo Afrique, staat er voor jou altijd een podium klaar in mijn gedachten. 'We dit it!' en niet 'I did it!', kozen jullie als slogan bij de foto, en dat is terecht. Want we deden dit ook samen, als een solidaire groep. Maar vooral, 'You did it, Vélo Afrique!' En daarvoor, duizendmaal dank! Vanuit de grond van mijn hart. Voor de ganse reis maar vooral voor dat ene moment. Om ons te tonen dat het wel kan. Dikke merci!

Uw zingende dienaar op twee wielen. Een fiere peter.
Sioen

 

Wil je Vélo Afrique financieel steunen? Dat kan via BE46 7380 3094 4436